การรบและผู้เล่น

หลังจากอ่าน "ยุทการล่าบัลลังก์" ผ่านไปสามสี่เล่มจึงเข้าใจมากขึ้นว่าการรบในสนามรบเป็นอย่างไร

ที่ผ่านมาเคยอ่านหนังสืออย่าง 36 กลยุทธ บทวิเคราะห์การศึกจีน หรือนิยายอย่างสามก๊ก เจาะเวลาหาจิ๋นซีอยู่บ้าง  แต่หนังสือเหล่านั้น  การสู้ศึกเป็นภาพใหญ่ฉากหนึ่งที่มีกุนซือแม่ทัพใหญ่ผู้เดียวเป็นผู้บงการ  แต่หากเป็นขุนศึกเล่า มีกำลังพลสามสี่ร้อยนาย ร่วมรบกับบรรดาขุนศึกอื่น ๆ เพียงรับคำสั่งจากแม่ทัพใหญ่ให้ทัพนี้ตีจุดนี้ ทัพนั้นตีจุดนั้นหาได้จบสิ้นเรื่องราวไม่  ยังต้องมีความเข้าใจ ประสานเสริมกับผู้ร่วมรบในสนามศึก

หากยกภาพที่เข้าใจ  คงเปรียบได้กับการเล่นกีฬาอย่างซอฟต์บอลที่ผู้เล่นฝ่ายรับมีตำแหน่งแน่นอน  แต่ใช่ว่าจะแน่นอนเสมอไป  บางทีลูกบอลถูกตีไปทางด้านนั้นด้านนี้  คงไม่มีทีมใดที่ผู้เล่นกรูไปรับลูกทั้งหมด  เพียงแต่ผู้เล่นที่มีโอกาสคว้าบอลมากที่สุดไปรับก็พอ  อย่างนั้นเมื่อตำแหน่งนั้นว่างลงเป็นช่องโหว่ได้แต่ให้เพื่อนร่วมทีมเป็นผู้อุดรอยโหว่ไป  ทั้งนี้ในกีฬาที่เล่นเป็นทีม  ใช่ว่าจะเป็นใครก็ได้  อย่างน้อยต้องมีฝีมือ  มีความเข้าใจในเกมและเข้าใจศักยภาพของเพื่อนร่วมทีมอยู่ระดับหนึ่ง เรียกว่ารู้ใจและเล่นเข้าขากัน