Bahasa Melayu

เมื่อก่อนผมสับสนระหว่าง "ภาษายาวี" กับ "ภาษามลายู" แต่ที่จริงแล้วมันคือภาษาภาษาเดียวคือภาษามลายู ส่วนภาษายาวีนัั้นไม่น่าจะมี เพราะมันเป็นวิธีการเขียนภาษามลายูโดยใช้ตัวอักษรที่ดัดแปลงมาจากอักษรในภาษาอาหรับ อีกวิธีหนึ่งในการเขียนภาษามลายูคือใช้ตัวอักษรที่ดัดแปลงมาจากภาษาอังกฤษเรียกว่า "รูมี" ในประเทศมาเลเซียนั้นเราจะเห็นรูมีกันเป็นส่วนมาก ส่วนในประเทศไทยผมไม่เคยเห็นรูมีนอกห้องเรียนเลย เห็นแต่ยาวีเท่านั้น

ด้วยเหตุจำเป็นต้องอยู่ใน ประเทศมาเลเซีย โชคดีที่ผมเป็นเด็กสองภาษา (ไทยกับมลายูไทยสามจังหวัดฯ) วันแรกที่ผมมาอยู่ที่นี่ก็คุยกับคนรู้เรื่องด้วยแฮะ สามารถตอบโต้และถามกลับได้ เกิดเป็นความประหลาดใจและภูมิใจเล็ก ๆ ขึ้นมา จากนั้นผมก็พยายามพูดคุยเป็นภาษามลายู ส่วนมากก็จะเป็นการถามว่าคำนี้ใช้ยังไง คำนั้นแปลว่าอะไร เพราะแม้ว่าคำศัพท์ส่วนใหญ๋จะเหมือนกัน แต่ภาษามลายูไทยนั้นถ้าไม่มีศัพท์ที่เกิดใหม่ก็จะใช้ภาษาไทยทับศัทพ์ (เช่นโทรศัพท์-มลายูไทยใช้ โทรสะ มาเลเซียใช้ telefon)

เรื่องเล่าอีกอย่างหนึ่งที่น่าเล่าก็คือ เวลาผมพูด เช่นถามราคาสิ่งของ สั่งข้าว หรือพูดคุยกับคนแปลกหน้า (ด้วยภาษามลายู) คนมักจะเดาว่าผมเป็นคนมาเลเซียจากรัฐกลันตันเพราะสำเนียงคล้ายกัน อีกครั้งหนึ่งคนไทยจากหาดใหญ่ที่มีเพื่อนจากสามจังหวัดฯ ได้ยินคนกลันตันพูดแล้วเล่าให้ผมฟังว่า ฟังเค้าพูดแล้วคิดว่าเค้าพูดไทยได้เลย แต่ว่าเอาเข้าจริงแม้ว่าเราจะคุยกันรู้เรื่องดีมากแต่ก็ยังมีความแตกต่างกัน ว่ากันว่าศัทพ์หลาย ๆ คำที่ผมใช้นั้นเป็นคำศัทพ์โบราณ เรื่องนี้ไม่น่าประหลาดใจเท่าไร เพราะผมเรียนรู้ภาษาจากคนรุ่นก่อนได้ทางเดียว ไม่มีสื่ออื่น

สุดท้ายเพื่อที่ผมจะได้ใช้ภาษามลายูที่เป็นมลายูมาเลเซียให้ดียิ่งขึ้น จึงได้หยิบหนังสือ "Malay for Everyone" มาอ่าน พบว่าการใช้ verb ให้ถูกต้องนั้นยากสุด ๆ โดยหนังสือเล่มนี้แบ่ง verb ออกเป็นเกือบสิบ class เลยทีเดียว